Το Ακρωτήρι της Μάνης όπου ενώνονται και χωρίζονται δύο πελάγη

 

Υπάρχουν μέρη που σε καλούν να τα επισκεφτείς για να χαλαρώσεις, και υπάρχουν μέρη που σε προκαλούν να τα κατακτήσεις. Το Ακρωτήριο Ταίναρο (γνωστό και στους ναυτικούς ως Κάβο Ματαπάς) ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Εκεί όπου ο ασφάλτινος δρόμος τελειώνει, ξεκινά μια εμπειρία ζωής.

Βρισκόμαστε στο νοτιότερο άκρο της ηπειρωτικής Ελλάδας και της βαλκανικής χερσονήσου –και το δεύτερο νοτιότερο της ηπειρωτικής Ευρώπης μετά την Ταρίφα της Ισπανίας. Εκεί όπου ενώνονται και χωρίζονται δύο πελάγη και δύο κόλποι. Ένας τόπος ανεμοδαρμένος, τραχύς, γεμάτος μυστήριο και αρχέγονη ενέργεια, που αποτελεί το απόλυτο αποκορύφωμα κάθε ταξιδιού στη Λακωνική Μάνη.

Όταν η άσφαλτος δίνει τη θέση της στην Πέτρα

Η διαδρομή με το αυτοκίνητο μέχρι τον οικισμό Κοκκινόγεια είναι από μόνη της μια οπτική μυσταγωγία. Προσπερνώντας τους επιβλητικούς πύργους της Βάθειας και τον απάνεμο κόλπο του Πόρτο Κάγιο, το τοπίο γίνεται όλο και πιο δωρικό. Φτάνοντας στα Κοκκινόγεια, παρκάρετε το όχημά σας. Από εδώ και πέρα, τον λόγο έχουν τα πόδια σας και η αύρα της Μεσογείου.

Το μονοπάτι που οδηγεί στον φάρο είναι καλά σηματοδοτημένο και διαρκεί περίπου 35 με 45 λεπτά, ανάλογα με τον ρυθμό σας. Αν και δεν έχει μεγάλες υψομετρικές διαφορές, το έδαφος είναι έντονα βραχώδες και απαιτεί προσοχή. Με τη θάλασσα να απλώνεται δεξιά και αριστερά σας, η αίσθηση ότι περπατάτε κυριολεκτικά πάνω στη ραχοκοκαλιά της ηπείρου είναι ανεπανάληπτη.

Ένα ταξίδι στον μύθο

Το Ταίναρο δεν είναι απλώς ένα γεωγραφικό ορόσημο· είναι ένας τόπος με τεράστιο θρησκευτικό και μυθολογικό βάρος. Λίγα μόλις μέτρα από την αρχή του μονοπατιού, θα συναντήσετε τα ερείπια του αρχαίου ιερού του Ταιναρίου Ποσειδώνα, το οποίο λειτουργούσε και ως νεκρομαντείο (ψυχοπομπείο). Οι αρχαίοι Σπαρτιάτες έχτισαν τον ναό χρησιμοποιώντας την ίδια την πέτρα της περιοχής

Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, σε ένα από τα σπήλαια αυτού του βράχου κρυβόταν μια από τις εισόδους για τον Κάτω Κόσμο. Από αυτήν ακριβώς την «Πύλη του Άδη» λέγεται ότι κατέβηκε ο Ηρακλής για να φέρει εις πέρας τον δωδέκατο και πιο δύσκολο άθλο του: να αιχμαλωτίσει τον Κέρβερο, τον τρικέφαλο σκύλο-φύλακα του Άδη.

Το «Άστρο της Άριας» και τα αρχαία μυστικά

Προχωρώντας τη διαδρομή σας προς το νοτιότερο άκρο, μια έκπληξη σας περιμένει κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια σας.

Σε ένα μικρό πλάτωμα θα συναντήσετε το περίφημο «Άστρο της Άριας», ένα εντυπωσιακό ψηφιδωτό δάπεδο που χρονολογείται από την ελληνιστική ή ρωμαϊκή εποχή. Το γεγονός ότι στέκει εκεί, εκτεθειμένο στους αιώνες, τον ήλιο και την αρμύρα της θάλασσας, προσδίδει στο μνημείο μια συγκινητική αυθεντικότητα.

Ο «σιωπηλός φρουρός»

Η απόλυτη ανταμοιβή έρχεται στο τέλος της διαδρομής. Ο ιστορικός Φάρος του Ταινάρου ξεπροβάλλει περήφανος στην άκρη του γκρεμού, σε υψόμετρο 20 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας.

Κατασκευασμένος από τους Γάλλους το 1882, ο ορθογώνιος λιθόκτιστος πύργος ύψους 16 μέτρων λειτούργησε για πρώτη φορά το 1887. Αφού επέζησε από τις φθορές του χρόνου και τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ανακαινίστηκε πλήρως το 2008 από το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη, ανακτώντας την παλιά του αίγλη.

Καθώς στέκεστε στη βάση του φάρου, αγναντεύοντας το σημείο όπου τα ρεύματα του Λακωνικού και του Μεσσηνιακού κόλπου σμίγουν με το απέραντο πέλαγος, ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Σε αυτή την άκρη της Ευρώπης, νιώθεις κανείς μικρός μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, αλλά ταυτόχρονα και απέραντα ελεύθερος.